
ما در جهانی زندگی میکنیم که در برابر ظلم فقط دو راه پیش پایمان میگذارد: یا سکوت کنی، یا بهایش را بپردازی.
این بها در هر سرزمینی شکلی دارد. جایی کارت را از تو میگیرند، جایی آزادیات را. و در سرزمینهایی مثل ایران، گاهی بهای یک اعتراض جانِ آدمی است.
من از کسانیام که نمیتوانند چشم ببندند. نمیتوانم ببینم و چیزی نگویم. برای همین بهای سنگینی پرداختهام و هنوز هم میپردازم. چون میدانم سکوت هم رایگان نیست. فقط هزینهاش را دیرتر میپردازیم، و اغلب از جیب دیگران.
حالا نوبت توست که انتخاب کنی.
میتوانی سکوت کنی، چشمت را بر هر ظلم و بیعدالتی ببندی و به زندگیات برسی. اما آنوقت دنبال مقصر نگرد. سکوتِ ما همان خاکی است که ظلم در آن ریشه میدواند.
یا میتوانی اعتراض کنی و بهایش را بپردازی. اما اینجا هم حق نداری دیگری را مقصر بدانی، چون این راه را خودت برگزیدهای.
در هر دو حال، انتخاب با ماست. فرقی هم نمیکند کجای این کرهٔ خاکی ایستاده باشیم.
پرسش این نیست که آیا بهایی میپردازیم یا نه.
پرسش این است: برای چه؟