درباره من

کودکی در سایه‌ی جنگ

هشتم آوریل ۱۹۷۸ در تهران به دنیا آمدم؛ نوزدهم فروردین ۱۳۵۷، همان سالی که انقلاب شد.

کودکی‌ام با جنگ هشت‌ساله‌ی ایران و عراق گذشت: صدای آژیر، بمباران و سرودهای جنگی که از رادیو و تلویزیون و بلندگوها پخش می‌شد. اعدام‌های دسته‌جمعی در خیابان آن‌قدر عادی بود که ما بچه‌ها از مدرسه جیم می‌شدیم تا تماشا کنیم. هنوز هم وقتی به آن روزها فکر می‌کنم، حالم بد می‌شود.

هفده‌ساله و تنها

هفده سالم بود که مجبور شدم ایران را ترک کنم. در راه فرار، در تبریز دستگیر و شکنجه شدم.

با هزار سختی خودم را به ترکیه رساندم و شش ماه آنجا گیر افتادم؛ بی‌زبان و بی‌پول. اوایل تابستان ۱۹۹۵ بالاخره به خانواده‌ام در آلمان رسیدم.

شروع از صفر

سال‌های اول سخت بود. نوجوان بودم، زبان بلد نبودم، دوستی نداشتم و به‌عنوان بچه‌ی بزرگ خانواده کسی نبود که راه را نشانم بدهد. سه سال اول از همه سخت‌تر بود.

با ظرف‌شویی و کارگری شروع کردم و قدم‌به‌قدم کارهای بزرگ‌تری به من سپرده شد. از نوجوانی عاشق کامپیوتر و اینترنت بودم و برنامه‌نویسی وب را خودم یاد گرفتم.

مستقل، ولی هیچ‌وقت تنها نه

اولین سایتم farhad200.com بود، از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰؛ آن موقع هنوز بدون نام خودم. بعد برای فعال‌ها و گروه‌هایی که کار خوبی می‌کردند، از هر گرایش سیاسی، مجانی سایت ساختم. این‌طوری با آدم‌های خیلی زیادی آشنا شدم.

همین که برای همه کار می‌کردم، بعضی‌ها را بدبین کرد. یکی می‌گفت سلطنت‌طلبم، یکی می‌گفت کمونیستم و یکی هم می‌گفت جاسوس رژیمم. ولی من در خانواده‌ای بزرگ شدم که هر کس نظر سیاسی خودش را داشت و همه‌شان را دوست داشتم. همان‌جا یاد گرفتم که از حرف درست باید حمایت کرد، از هر کسی که باشد، و اینکه هیچ چیز صددرصد نیست. برای همین هیچ‌وقت عضو هیچ حزب و گروهی نشدم.

در این سال‌ها با گروه‌ها و چهره‌های سیاسی زیادی در داخل و خارج از ایران همکاری کرده‌ام. اینجا از کسانی یاد می‌کنم که دیگر در میان ما نیستند: رضا فاضلی، سعید قائم‌مقامی، جمشید شارمهد، فرود فولادوند، بهرام مشیری و مسعود صدر. نزدیک‌ترین همکاری‌ام با جمشید شارمهد بود. با وجود اختلاف‌نظرهای سیاسی زیاد، دوستان واقعی بودیم و جای خالی‌اش را از همه بیشتر حس می‌کنم.

خیلی وقت‌ها هم‌نظر نبودیم و باز هم با هم کار کردیم. تقصیر هیچ‌کس نبود؛ فقط از زاویه‌های مختلف به دنیا نگاه می‌کردیم.

از ۲۰۱۵: همسر و پدر

از سال ۲۰۱۵ همسر و پدرم. از آن به بعد فعالیت سیاسی‌ام را خیلی کم کردم؛ به‌جز یک ماجرا که نمی‌توانستم از کنارش بگذرم.

ایستادن در برابر تبعیض

خودم قربانی تبعیض نژادی شدم. از چهاردهم اوت ۲۰۲۲ علنی در برابر دولت ایالتی راینلاند-فالتس ایستاده‌ام؛ طرفی که بهترین وکیل‌ها و همه‌ی امکانات را در اختیار دارد. همان روز اولین ویدیوی کانال آلمانی‌ام، Omid57de، را منتشر کردم و از آن به بعد به زبان آلمانی هم فعالیت می‌کنم.

همه به من گفتند بی‌خیال شو و برای خودت دردسر درست نکن. ولی من این کار را برای خودم نمی‌کنم. آن را وظیفه‌ی خودم می‌دانم: برای آینده‌ی بچه‌هایم، تا وقتی بزرگ شدند همین را تجربه نکنند، و برای همه‌ی کسانی که در آلمان با نژادپرستی ساختاری روبه‌رو می‌شوند.

جوان که بودم به دیوار مشت می‌زدم تا قوی‌تر شوم. حالا به دیوار دیگری مشت می‌زنم: دیوار بی‌عدالتی. و تا فرو نریزد دست برنمی‌دارم.

دنیا را از نزدیک دیده‌ام

به کشورهای زیادی سفر کرده‌ام: آمریکا، کانادا و مکزیک، امارات و ترکیه، هلند، بلژیک، لوکزامبورگ، فرانسه، اسپانیا، اتریش، سوئیس و چک، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته‌نگرو، آلبانی و یونان.

و همه‌جا یک چیز را دیدم: آدم‌ها، به هر زبانی که حرف بزنند و به هر چیزی که باور داشته باشند، همان چیزها را می‌خواهند: آزادی، امنیت، صلح و یک زندگی آبرومند. برای همین ملت‌ها را از حکومت‌هایشان جدا می‌دانم و هیچ ملتی را با سیاست دولتش قضاوت نمی‌کنم.

به چه باور دارم

به هیچ دینی تعلق ندارم، ولی آدم باایمانی هستم. این‌همه نظم و حساب‌وکتاب نمی‌تواند تصادفی به وجود آمده باشد. دین من انسانیت و انسان‌دوستی است.

چرا این سایت به پنج زبان است

من مخالف سرسخت جمهوری اسلامی هستم. ولی مشکل اصلی را نادانی و نبود آگاهی می‌دانم؛ اینکه هنوز خیلی‌ها نمی‌دانند آزادی واقعاً یعنی چه. بدون این آگاهی، عوض شدن حکومت چیزی را درست نمی‌کند؛ فقط از بد به بدتر می‌رسیم.

مشکلاتی که ما ایرانی‌ها با حکومتمان داریم، ملت‌های دیگر هم به شکل‌های دیگر دارند. تنها راهی که می‌شناسم بالا بردن دانش و آگاهی است. برای همین می‌نویسم، و برای همین به پنج زبان: بیشتر برای ایرانی‌ها و آلمانی‌ها، و برای دوستان زیادی که در آمریکا، بریتانیا و کانادا کارهایم را دنبال می‌کنند.

از چه می‌نویسم

• حقوق بشر – در ایران، در آلمان و هر جای دیگر
• پرونده‌هایی که در آن‌ها اداره‌ها و دستگاه قضایی کوتاهی کرده‌اند، و اینکه چرا نباید چشممان را ببندیم
• شعر فارسی و داستان‌های کوتاه، با ترجمه‌ای ساده
• آمار و گزارش‌های روشن، مثلاً درباره اعدام در جهان یا اعلامیه جهانی حقوق بشر

این سایت و هوش مصنوعی

من مطالبم را بیشتر به فارسی می‌نویسم. خیلی از ترجمه‌های آلمانی، اسپانیایی و انگلیسی با کمک هوش مصنوعی (Gemini گوگل) انجام می‌شوند و زیر آن‌ها این موضوع نوشته شده است. بخشی از متن‌ها و طراحی این سایت هم با کمک هوش مصنوعی ساخته شده، ولی حرف‌ها و نظرها همه مال خودم است.

زندگی من در چند تاریخ

1. ۱۹۷۸

   تولد در تهران، ۸ آوریل (۱۹ فروردین ۱۳۵۷)

2. ۱۹۸۰–۱۹۸۸

   کودکی در سال‌های جنگ ایران و عراق

3. ۱۹۹۵

   هفده‌سالگی: ترک ایران، شش ماه در ترکیه و اوایل تابستان رسیدن به آلمان

4. ۱۹۹۵–۱۹۹۸

   یاد گرفتن زبان، ظرف‌شویی و کارگری؛ برنامه‌نویسی وب را خودم یاد گرفتم

5. ۱۹۹۷–۲۰۰۰

   اولین سایتم: farhad200.com (هنوز بدون نام خودم)

6. ۱۹۹۸

   شروع فعالیت سیاسی، مستقل و بدون عضویت در هیچ حزبی

7. ۲۰۱۲

   ۲۹ آوریل: اولین ویدیو در کانال Omid57tv YouTube ↗

8. ۲۰۱۵

   ازدواج و تشکیل خانواده؛ فعالیت سیاسی را خیلی کم کردم

9. حدود ۲۰۱۵

   شروع کانال IT Tipps YouTube ↗

10. ۲۰۲۲

    ۱۴ اوت: مبارزه‌ی علنی با تبعیض در راینلاند-فالتس و اولین ویدیوی کانال Omid57de YouTube ↗

11. ۲۰۲۶

    سایت تازه‌ی omid57.net به پنج زبان