انسان بیشتر از پول به اعتبار نیاز دارد . . .
خاموشیِ این روزهای من به معنای دست کشیدن از نوشتن نیست، بلکه تمرکز بر یک کارزارِ قانونی است. در حال حاضر دو شکایتِ رسمی را علیه نهادهای کشوری (دولتی) به جریان انداختهام و چشمبهراهِ پاسخ هستم. در این روزهای چشمانتظاری، خاموشی را برمیگزینم؛ اما این پروندهها که به سرانجام برسند، ناگفتههای بسیاری را برای شما خواهم نوشت.
اُمید۵۷
من نه بلدم جا بزنم و نه درجا بزنم.
اُمید۵۷
در جوانی برای ورزیدگی به دیوار مشت میکوفتم؛ نه برای آنکه دیوار را فرو ریزم، بلکه تا خویشتن را پولادین سازم. اکنون که به میانسالی رسیدهام، پیوسته بر دیوارِ ستم و بیداد مشت میکوبم؛ اینبار برای آنکه دیوار را ویران کنم، اما چنین میپندارم که با این کار، دیوار را استوارتر میکنم.
با این همه، همانگونه که در جوانی تا خسته و خونی شدنِ دستهایم به کوفتن ادامه میدادم، اکنون نیز تا فروپاشیِ دیوارِ ستم و بیداد، از مشت کوبیدن باز نخواهم ایستاد.
اُمید۵۷
رهبری که نتواند یک واحد اقتصادی کوچک را مدیریت کند، چگونه مدعی اداره یک کشور است؟ من به عنوان کسی که سی سال در خط مقدم مبارزه بودهام، اعلام میکنم که وکالت یا نمایندگی رضا پهلوی را نمیپذیرم. کسی که از گزینههای نظامی علیه خاک خود دفاع میکند و هوادارانش مخالفان را سرکوب میکنند، تکرار همان استبدادی است که از آن گریزانیم.
اُمید۵۷
میدانی؟ بعضی چیزها را نمیشود به زبان آورد یا روی کاغذ پیاده کرد. باید نشست و از توی چشمهای طرف، حرفش را خواند. حالِ این روزهای من هم همین است؛ پر از نگفتنیهایی که فقط در سکوت معنا پیدا میکنند.
اُمید۵۷
هدف ما ایجاد امید در دل کسانی است که امید خود را به آیندهای بهتر از دست دادهاند.
تلاش میکنیم تا یادمان نرود که ما در مرحله اول انسان هستیم و انسان بودن، وجه مشترک همه ما است.
آزادی انتخاب و بیان، حق هر انسان است و ما زمانی میتوانیم حقمان را بگیریم که با هم باشیم.
ما پیروزیم اگر با هم باشیم، چون حق با ما است.
اگر ترس معنی داشته باشه , از من است نه در من.
