منی که از دریای طوفانی گذشتم رو از نم نم بارون نترسونید
امروز ویدیو کوتاهی در کانال تلگرامم گذاشتم که از لحظه دیدنش، آرامش از روحم رفته و تمام وجودم اشک شده است.
صحنهای تکاندهنده از مادری که از سرِ فقر و گرسنگی، خود و سه فرزندش را به دار آویخته؛ آن هم در سرزمینی که روی دریای نفت خوابیده، اما ثروتش صرفِ ویلاهای میلیاردی سیاستمداران و فرزندانشان در اروپا و آمریکا میشود.
اگر توانِ رویارویی با این تلخیِ بیحد را ندارید، خواهش میکنم تماشا نکنید. دیدن این ویدیو به هیچ عنوان به سالمندان و بیماران قلبی توصیه نمیشود.
اُمید۵۷
دنیا به شکلی درآمده که دیگر برای عدالت نمیجنگم، چون تحقق آن را غیرممکن میبینم؛ اکنون تنها میجنگم تا دستکم بیعدالتی به طور مساوی بین همه تقسیم شود.
اُمید۵۷
امروز چهارمین روز است که مردم ایران برای دستیابی به حقوق اولیه خود در خیابانها حضور دارند. با توجه به سابقه سرکوبهای وحشیانه در دهههای گذشته، از صمیم قلب امیدوارم که این بار مردم ایران بهزودی آزادیشان را جشن بگیرند.
لازم میدانم دوباره تأکید کنم که من به هیچ گروه یا دستهبندی سیاسی وابستگی ندارم. به صراحت بگویم که شخصاً به دو گروه بیاعتمادم: روحانیون و سیاستمداران؛ چرا که معتقدم هر دو گروه اغلب از حاصل دسترنج دیگران بهره میبرند.
درباره آقای رضا پهلوی که این روزها بحثهای زیادی پیرامونشان مطرح است، باید بگویم ایشان شاید انسان مهربان و پدر یا دوست خوبی باشند، اما از دید من ویژگیهای یک رهبر سیاسی توانمند را ندارند. شوربختانه در نیم قرن گذشته، کسانی که توانایی اداره کشور را داشتند، یا ترور شدند، یا از دنیا رفتند و یا دیگر توان لازم را ندارند. به همین دلیل، شاید ایشان تنها گزینه باقیمانده به نظر برسند؛ نه به این خاطر که بهترین هستند، بلکه چون جایگزین دیگری دیده نمیشود.
البته هر کسی آزاد است دیدگاه خودش را داشته باشد و نظر همه محترم است. در نهایت، این مردمِ کف خیابان هستند که باید تصمیم بگیرند از چه کسی حمایت کنند و قدرت را به دست چه کسی بسپارند.
اُمید۵۷
فرا رسیدن سال نو را شادباش میگویم. بیایید آرزو کنیم و بکوشیم که این سال، تنها گذر زمان نباشد، بلکه گامی استوار به سوی جهانی عادلانهتر باشد. سالی که در آن مبارزه با فقر و فساد از شعار به واقعیت تبدیل شود و برابری، حقی مسلم برای همگان باشد. به امید روزی که کرامت انسانی در سایهی عدالت شکوفا شود.
اُمید۵۷
هدف ما ایجاد امید در دل کسانی است که امید خود را به آیندهای بهتر از دست دادهاند.
تلاش میکنیم تا یادمان نرود که ما در مرحله اول انسان هستیم و انسان بودن، وجه مشترک همه ما است.
آزادی انتخاب و بیان، حق هر انسان است و ما زمانی میتوانیم حقمان را بگیریم که با هم باشیم.
ما پیروزیم اگر با هم باشیم، چون حق با ما است.
اگر ترس معنی داشته باشه , از من است نه در من.
