امروز فیلم کوتاهی دیدم که در آن مرد جوانی با خشونتی هولناک پدر پیر خود را کتک میزد. ثبت این ویدئو در کدام کشور ابداً اهمیتی ندارد؛ اما قلبم برای پسری به درد آمد که طعم واقعی عشق ورزیدن و دوست داشتن را هرگز نچشید.
و همچنین، دلم برای پدری سوخت که هیچگاه نفهمید محبت و مهرورزی به فرزند، چه لذت عمیق و وصفناپذیری دارد. هر دوی این افراد، قربانیان بیگناه جامعهای هستند که بذر خشونت و نفرت را میپاشد، و متأسفانه این سم از نسلی به نسل دیگر سرایت میکند.
ما باید این زنجیر شوم را در همینجا پاره کنیم! فراموش نکنیم: فرزندان ما همان کسانی هستند که در سالهای پیری، محل اقامت ما در خانههای سالمندان را انتخاب خواهند کرد.
اُمید۵۷
