وب‌سایت رسمی امید جمشیدی، مشهور به اُمید۵۷

چند روزی است که سنگینیِ غمی بی‌پایان را بر شانه‌هایم حس می‌کنم؛ از آن دردهایی که دلت می‌خواهد در گوشه‌ای خلوت فقط اشک بریزی. تصاویر و ویدیوهایی که از ایران به دستم می‌رسد، فراتر از توانِ تحمل است و قلب هر انسانی را به درد می‌آورد.

هنوز فریادهای آن پدر در میان صدها پیکر بی‌جان، در گوشم زنگ می‌زند؛ پدری که با ناامیدی به دنبال پاره تنش می‌گشت و صدا می‌زد: «سپهر… سپهر پسرم کجایی؟ بابا آمده… کجایی پسرم؟» این صحنه‌ها از پیش چشمانم کنار نمی‌روند و شب‌ها خواب را از من ربوده‌اند.

با آماری که از ۳۰ هزار کشته فراتر رفته، ما با یک جنایت آشکار علیه بشریت روبرو هستیم. تنها امیدم این است که این دوران تاریک هرچه زودتر به پایان برسد و عدالت برقرار شود.

اُمید۵۷

امروز ویدیو کوتاهی در کانال تلگرامم گذاشتم که از لحظه دیدنش، آرامش از روحم رفته و تمام وجودم اشک شده است.

صحنه‌ای تکان‌دهنده از مادری که از سرِ فقر و گرسنگی، خود و سه فرزندش را به دار آویخته؛ آن هم در سرزمینی که روی دریای نفت خوابیده، اما ثروتش صرفِ ویلاهای میلیاردی سیاستمداران و فرزندانشان در اروپا و آمریکا می‌شود.

اگر توانِ رویارویی با این تلخیِ بی‌حد را ندارید، خواهش می‌کنم تماشا نکنید. دیدن این ویدیو به هیچ عنوان به سالمندان و بیماران قلبی توصیه نمی‌شود.

https://t.me/oomid57

اُمید۵۷

دنیا به شکلی درآمده که دیگر برای عدالت نمی‌جنگم، چون تحقق آن را غیرممکن می‌بینم؛ اکنون تنها می‌جنگم تا دست‌کم بی‌عدالتی به طور مساوی بین همه تقسیم شود.

اُمید۵۷

امروز چهارمین روز است که مردم ایران برای دستیابی به حقوق اولیه خود در خیابان‌ها حضور دارند. با توجه به سابقه سرکوب‌های وحشیانه در دهه‌های گذشته، از صمیم قلب امیدوارم که این بار مردم ایران به‌زودی آزادی‌شان را جشن بگیرند.

لازم می‌دانم دوباره تأکید کنم که من به هیچ گروه یا دسته‌بندی سیاسی وابستگی ندارم. به صراحت بگویم که شخصاً به دو گروه بی‌اعتمادم: روحانیون و سیاستمداران؛ چرا که معتقدم هر دو گروه اغلب از حاصل دسترنج دیگران بهره می‌برند.

درباره آقای رضا پهلوی که این روزها بحث‌های زیادی پیرامونشان مطرح است، باید بگویم ایشان شاید انسان مهربان و پدر یا دوست خوبی باشند، اما از دید من ویژگی‌های یک رهبر سیاسی توانمند را ندارند. شوربختانه در نیم قرن گذشته، کسانی که توانایی اداره کشور را داشتند، یا ترور شدند، یا از دنیا رفتند و یا دیگر توان لازم را ندارند. به همین دلیل، شاید ایشان تنها گزینه باقی‌مانده به نظر برسند؛ نه به این خاطر که بهترین هستند، بلکه چون جایگزین دیگری دیده نمی‌شود.

البته هر کسی آزاد است دیدگاه خودش را داشته باشد و نظر همه محترم است. در نهایت، این مردمِ کف خیابان هستند که باید تصمیم بگیرند از چه کسی حمایت کنند و قدرت را به دست چه کسی بسپارند.

اُمید۵۷