میدانی؟ بعضی چیزها را نمیشود به زبان آورد یا روی کاغذ پیاده کرد. باید نشست و از توی چشمهای طرف، حرفش را خواند. حالِ این روزهای من هم همین است؛ پر از نگفتنیهایی که فقط در سکوت معنا پیدا میکنند.
اُمید۵۷
اُمید , انسانیت , آزادی
چند روزی است که سنگینیِ غمی بیپایان را بر شانههایم حس میکنم؛ از آن دردهایی که دلت میخواهد در گوشهای خلوت فقط اشک بریزی. تصاویر و ویدیوهایی که از ایران به دستم میرسد، فراتر از توانِ تحمل است و قلب هر انسانی را به درد میآورد.
هنوز فریادهای آن پدر در میان صدها پیکر بیجان، در گوشم زنگ میزند؛ پدری که با ناامیدی به دنبال پاره تنش میگشت و صدا میزد: «سپهر… سپهر پسرم کجایی؟ بابا آمده… کجایی پسرم؟» این صحنهها از پیش چشمانم کنار نمیروند و شبها خواب را از من ربودهاند.
با آماری که از ۳۰ هزار کشته فراتر رفته، ما با یک جنایت آشکار علیه بشریت روبرو هستیم. تنها امیدم این است که این دوران تاریک هرچه زودتر به پایان برسد و عدالت برقرار شود.
اُمید۵۷
امروز ویدیو کوتاهی در کانال تلگرامم گذاشتم که از لحظه دیدنش، آرامش از روحم رفته و تمام وجودم اشک شده است.
صحنهای تکاندهنده از مادری که از سرِ فقر و گرسنگی، خود و سه فرزندش را به دار آویخته؛ آن هم در سرزمینی که روی دریای نفت خوابیده، اما ثروتش صرفِ ویلاهای میلیاردی سیاستمداران و فرزندانشان در اروپا و آمریکا میشود.
اگر توانِ رویارویی با این تلخیِ بیحد را ندارید، خواهش میکنم تماشا نکنید. دیدن این ویدیو به هیچ عنوان به سالمندان و بیماران قلبی توصیه نمیشود.
اُمید۵۷
دنیا به شکلی درآمده که دیگر برای عدالت نمیجنگم، چون تحقق آن را غیرممکن میبینم؛ اکنون تنها میجنگم تا دستکم بیعدالتی به طور مساوی بین همه تقسیم شود.
اُمید۵۷
جمعیت زنده جهان:
8,200,000,000
با امید به انسانیت، برای آزادی
آنچه من برایش تلاش میکنم
اُمید
هدف ما ایجاد امید در دل کسانی است که امید خود را به آیندهای بهتر از دست دادهاند.
انسانیت
تلاش میکنیم تا یادمان نرود که ما در مرحله اول انسان هستیم و انسان بودن، وجه مشترک همه ما است.
آزادی
آزادی انتخاب و بیان، حق هر انسان است و ما زمانی میتوانیم حقمان را بگیریم که با هم باشیم.
پیروزی
ما پیروزیم اگر با هم باشیم، چون حق با ما است.
شعار من:
اگر ترس معنی داشته باشه , از من است نه در من.
