سکوتم بشکنه، خیلیا میشکنن…
امروز ویدیو کوتاهی در کانال تلگرامم گذاشتم که از لحظه دیدنش، آرامش از روحم رفته و تمام وجودم اشک شده است.
صحنهای تکاندهنده از مادری که از سرِ فقر و گرسنگی، خود و سه فرزندش را به دار آویخته؛ آن هم در سرزمینی که روی دریای نفت خوابیده، اما ثروتش صرفِ ویلاهای میلیاردی سیاستمداران و فرزندانشان در اروپا و آمریکا میشود.
اگر توانِ رویارویی با این تلخیِ بیحد را ندارید، خواهش میکنم تماشا نکنید. دیدن این ویدیو به هیچ عنوان به سالمندان و بیماران قلبی توصیه نمیشود.
اُمید۵۷
دنیا به شکلی درآمده که دیگر برای عدالت نمیجنگم، چون تحقق آن را غیرممکن میبینم؛ اکنون تنها میجنگم تا دستکم بیعدالتی به طور مساوی بین همه تقسیم شود.
اُمید۵۷
امروز چهارمین روز است که مردم ایران برای دستیابی به حقوق اولیه خود در خیابانها حضور دارند. با توجه به سابقه سرکوبهای وحشیانه در دهههای گذشته، از صمیم قلب امیدوارم که این بار مردم ایران بهزودی آزادیشان را جشن بگیرند.
لازم میدانم دوباره تأکید کنم که من به هیچ گروه یا دستهبندی سیاسی وابستگی ندارم. به صراحت بگویم که شخصاً به دو گروه بیاعتمادم: روحانیون و سیاستمداران؛ چرا که معتقدم هر دو گروه اغلب از حاصل دسترنج دیگران بهره میبرند.
درباره آقای رضا پهلوی که این روزها بحثهای زیادی پیرامونشان مطرح است، باید بگویم ایشان شاید انسان مهربان و پدر یا دوست خوبی باشند، اما از دید من ویژگیهای یک رهبر سیاسی توانمند را ندارند. شوربختانه در نیم قرن گذشته، کسانی که توانایی اداره کشور را داشتند، یا ترور شدند، یا از دنیا رفتند و یا دیگر توان لازم را ندارند. به همین دلیل، شاید ایشان تنها گزینه باقیمانده به نظر برسند؛ نه به این خاطر که بهترین هستند، بلکه چون جایگزین دیگری دیده نمیشود.
البته هر کسی آزاد است دیدگاه خودش را داشته باشد و نظر همه محترم است. در نهایت، این مردمِ کف خیابان هستند که باید تصمیم بگیرند از چه کسی حمایت کنند و قدرت را به دست چه کسی بسپارند.
اُمید۵۷
فرا رسیدن سال نو را شادباش میگویم. بیایید آرزو کنیم و بکوشیم که این سال، تنها گذر زمان نباشد، بلکه گامی استوار به سوی جهانی عادلانهتر باشد. سالی که در آن مبارزه با فقر و فساد از شعار به واقعیت تبدیل شود و برابری، حقی مسلم برای همگان باشد. به امید روزی که کرامت انسانی در سایهی عدالت شکوفا شود.
اُمید۵۷
امروز فیلم کوتاهی دیدم که در آن مرد جوانی با خشونتی هولناک پدر پیر خود را کتک میزد. ثبت این ویدئو در کدام کشور ابداً اهمیتی ندارد؛ اما قلبم برای پسری به درد آمد که طعم واقعی عشق ورزیدن و دوست داشتن را هرگز نچشید.
و همچنین، دلم برای پدری سوخت که هیچگاه نفهمید محبت و مهرورزی به فرزند، چه لذت عمیق و وصفناپذیری دارد. هر دوی این افراد، قربانیان بیگناه جامعهای هستند که بذر خشونت و نفرت را میپاشد، و متأسفانه این سم از نسلی به نسل دیگر سرایت میکند.
ما باید این زنجیر شوم را در همینجا پاره کنیم! فراموش نکنیم: فرزندان ما همان کسانی هستند که در سالهای پیری، محل اقامت ما در خانههای سالمندان را انتخاب خواهند کرد.
اُمید۵۷
به نظرم اگه ظلم و بیعدالتی هم درد داشت، باز یه عده آسپیرین میخوردن و به کار خودشون ادامه میدادن.
اُمید۵۷
در چند روز گذشته، بر روی بخش فنی وبسایت و همچنین افزایش فعالیت در اینستاگرام کار کردهام،
زیرا باور دارم که ارتباط و همکاری با افراد همفکر در شبکههای اجتماعی سادهتر و مؤثرتر است.
از شما سپاسگزارم که با صبر و مهربانی، بهروزرسانیهای نهچندان منظم این صفحه را میپذیرید.
اگر مایل به حمایت بیشتر هستید، خوشحال میشوم به جمع دوستانهی ما در اینستاگرام بپیوندید.
لینک در بالای صفحه قرار دارد.
امروز در سراسر جهان، انسانهای بیگناه بسیاری تنها به دلیل اعتراض به نبود حقوق اولیهی انسانی سرکوب شده و حتی جان خود را از دست میدهند.
من به سهم خود نمیخواهم در این وبسایت اطلاعات نادرست یا گمراهکننده در اختیار بازدیدکنندگان قرار دهم؛ به همین دلیل، هر از گاهی یاد و خاطرهی یکی از قربانیان راه آزادی را که در ایران تنها به جرم اعتراض بهطرزی وحشیانه کشته شدهاند، زنده نگاه میدارم و منتشر میکنم.
از آنجا که ایران زادگاه من است و میتوانم درستی اطلاعات مربوط به آن را شخصاً راستیآزمایی کنم، تنها نام قربانیان ایرانی را منتشر میکنم.
با این حال، اگر شما نیز تمایل دارید نام سایر جانباختگان راه آزادی از کشورهای دیگر در اینجا منتشر شود، میتوانید از طریق بخش «تماس با ما» اطلاعات را با ما در میان بگذارید تا پس از بررسی و تأیید، در این تارنما منتشر شوند.
اُمید۵۷
مجید کاووسیفر پیش از اعدام، در سفارت آمریکا در ابوظبی درخواست پناهندگی داده بود، اما مأموران سفارت پس از شنیدن سخنان او، وی را به پلیس امارات تحویل دادند تا به ایران بازگردانده شود.
پس از بازگرداندن به ایران، حکم اعدام او اجرا شد. او در لحظه مرگ با لبخندی بر لب و دستان بسته، به مردمی که برای تماشای اعدامش گرد آمده بودند دست تکان داد. یاد و خاطرهاش جاودانه باد.
سالهای زیادی با جمشید کار کردم. با وجود همه اختلافات سیاسیای که داشتیم، دوستان
خوبی برای هم بودیم. هنوز هم جای خالیاش آزارم میدهد و دلم برایش تنگ میشود. روحش شاد و یادش جاودان باد.
اُمید۵۷
جالب است که در دنیا، کشورهایی که بیش از دیگران سلاحهای کشتار جمعی تولید و صادر میکنند، همانهایی هستند که بیش از همه ادعای دفاع از حقوق بشر دارند.
اُمید۵۷
دلم میخواهد مدتی زندگیام را به دست کسی بسپارم و بگویم: «برای مدتی تو به جای من ادامه بده.»
اُمید۵۷
وقتی قانونگذار قانون را میشکند، شهروند بیصدا میماند.
دیدن کسی که مأمور اجرای قانون است و خود قانون را زیر پا میگذارد، بسیار دردناک است؛ و بدتر اینکه تو نمیتوانی اعتراضی بکنی، چون او قدرت دارد و تو تنها یک شهروند سادهای.
اُمید۵۷
یک ضربالمثل فارسی میگوید:
«سیاست پدر و مادر ندارد.»
به نظر من درباره بسیاری از سیاستمداران هم میتوان همین را گفت.
Omid57
اینکه سازمان ملل بگوید با نژادپرستی مبارزه میکند، خندهدار است؛ چون یک کشور با حق وتو میتواند رأی همه کشورهای دیگر را بیاثر کند.
Omid57
هیچ جای دنیا قانون اساسی رو به بچهها یاد نمیدن، چون میترسن مردم از همون بچگی حق و حقوق خودشونو بشناسن.
Omid57
یکی از دردهای زندگی من این است که در عصری زندگی میکنم که در تمام کشورهای دنیا بردهداری ممنوع شده، اما همچنان عدهای باور دارند کتابی که در آن بردهداری قانونی است، کلام خداست.
قرآن کریم
انجیل (عهد جدید)
تورات (عهد قدیم / تنخ)
Omid57
من امید جمشیدی (امید57) هستم. بیش از 20 سال است که برای حقوق بشر و آزادی تلاش میکنم. اینجا جایی است برای به اشتراک گذاشتن تجربهها و علاقههایم.
از آنجا که وبسایت شخصی است، ممکن است همیشه بهروز نباشد؛ اما خوشحال میشوم نظرات ارزشمندتان را اینجا ثبت کنید.
Omid57
